ZAUFANIE.PLZAUFANIE.PLZAUFANIE.PL

 

Drukuj  Wy┼Ťlij artyku┼é do znajomego 

Zasady wiary
Podstawowe zasady wiary Ko┼Ťcio┼éa Adwentyst├│w Dnia Si├│dmego
01 stycznia 2010 | Kamil Raw

Podstawowe zasady wiary Ko┼Ťcio┼éa Adwentystów Dnia Siódmego

Ko┼Ťció┼é Adwentystów Dnia Siódmego przyjmuje Bibli─Ö za swe jedyne credo i wyznaje podstawo-we zasady wiary jako nauki p┼éyn─ůce z Pisma ┼Üwi─Ötego. Zasady przedstawione poni┼╝ej obrazuj─ů rozumienie przez Ko┼Ťció┼é nauk Pisma ┼Üwi─Ötego. Jakiekolwiek zmiany w tych sformuj-┼éowaniach mog─ů by─ç dokonane jedynie na Sesji Generalnej Konferencji Ko┼Ťcio┼éa, gdy Ko┼Ťció┼é prowadzony jest Duchem ┼Üwi─Ötym w kierunku pe┼éniejszego zrozumienia prawdy biblijnej lub te┼╝ znajduje lepszy sposób wyra┼╝enia w s┼éowach nauk ┼Ťwi─Ötego Bo┼╝ego S┼éowa.

1. Słowo Boże

Pismo ┼Üwi─Öte Starego i Nowego Testamentu jest pisanym S┼éowem Bo┼╝ym, przekazanym pod natchnieniem Bo┼╝ym przez ┼Ťwi─Ötych m─Ö┼╝ów Bo┼╝ych, którzy mówili i pisali pod wp┼éywem Ducha ┼Üwi─Ötego. W tym S┼éowie Bóg przekaza┼é ludziom wiedz─Ö potrzebn─ů do zbawienia. Pismo ┼Üwi─Öte jest nieomylnym objawieniem woli Bo┼╝ej. Jest ono wzorcem charakteru, sprawdzianem do┼Ťwiadczenia, autorytatywnym przedstawieniem nauki wiary i godnym zaufania sprawozdaniem z dzia┼éania Boga w historii (2 Piotra 1,20.21; 2 Tym. 3,16.17; Ps. 119,105; Przyp. Sal. 30,5.6; Izaj. 8,20; Jan 17,17; 1 Tes. 2,13; Hebr. 4,12).

2. Bóstwo

Bóg jest jeden: Ojciec, Syn i Duch ┼Üwi─Öty, jedno┼Ť─ç trzech wiekui┼Ťcie wspó┼éistniej─ůcych osób. Bóg jest nie┼Ťmiertelny, wszechmog─ůcy, wszechwiedz─ůcy, istniej─ůcy przed wszystkim i wszech-obecny. Jest On niesko┼äczony i niepoj─Öty przez ludzkie zrozumienie, a jednak znany dzi─Öki objawieniu samego siebie. Godzien jest wiecznej czci, chwa┼éy i s┼éu┼╝by ca┼éego stworzenia (5 Moj. 6,4; Mat. 28,19; 2 Kor. 13,13; Efez. 4,4-6; 1 Piotra 1,2; 1 Tym. 1,17; Obj. 14,7).

3. Bóg Ojciec

Bóg wiekuisty, Ojciec, jest Stworzycielem, ┼╣ród┼éem, Wspomo┼╝ycielem i W┼éadc─ů ca┼éego stwo-rzenia. Jest On sprawiedliwy i ┼Ťwi─Öty, mi┼éosierny i dobrotliwy, nieskory do gniewu i obfituj─ůcy w niezachwian─ů mi┼éo┼Ť─ç i wierno┼Ť─ç. Przymioty i przejawy mocy ukazane w Synu i Duchu ┼Üwi─Ötym s─ů tak┼╝e objawieniami Ojca (1 Moj. 1,1; Obj. 4,11; 1 Kor. 15,28; Jan 3,16; 1 Jana 4,8; 1 Tym. 1,17; 2 Moj. 34,6.7; Jan 14,9).

4. Bóg Syn

Bóg wieczny, Syn, uciele┼Ťni┼é si─Ö w postaci Jezusa Chrystusa. Przez Niego zosta┼éy stworzone wszystkie rzeczy, objawiony zosta┼é charakter Bo┼╝y, dokonane zosta┼éo zbawienie ludzko┼Ťci i os─ů-dzony zosta┼é ┼Ťwiat. Na wieki prawdziwy Bóg sta┼é si─Ö tak┼╝e prawdziwym cz┼éowiekiem, Jezusem Chrystusem. Pocz─Öty z Ducha ┼Üwi─Ötego, zrodzony zosta┼é przez dziewic─Ö Mari─Ö. ┼╗y┼é i do┼Ťwiadcza┼é wszelkich pokus jako istota ludzka, da┼é jednak przyk┼éad doskona┼éej sprawiedliwo┼Ťci i mi┼éo┼Ťci Boga. Przez cuda ukaza┼é moc Bo┼╝─ů i za┼Ťwiadczy┼é, ┼╝e jest obiecanym przez Boga Mesjaszem. Cierpia┼é i dobrowolnie zmar┼é na krzy┼╝u za nasze grzechy i w naszym zast─Öpstwie; powsta┼é z martwych i wst─ůpi┼é do nieba oraz podj─ů┼é s┼éu┼╝b─Ö w ┼Ťwi─ůtyni niebieskiej w naszej intencji. Powróci znowu w chwale, aby dokona─ç ostatecznego wybawienia swego ludu i wszystko odnowi─ç (Jan 1,1-3.14; Kol. 1,15-19; Jan 10,30; 14,9; Rzym. 6,23; 2 Kor. 5,17-19; Jan 5,22; ┼üuk. 1,35; Filip. 2,5-11; Hebr. 2,9-18; 1 Kor. 15,3.4; Hebr. 8,1.2; Jan 14,1-3).

5. Bóg Duch ┼Üwi─Öty

Bóg wieczny, Duch ┼Üwi─Öty, wspó┼édzia┼éa┼é z Ojcem i Synem w dziele stworzenia, uciele┼Ťnienia i odkupienia. To On inspirowa┼é pisarzy Pisma ┼Üwi─Ötego. On nape┼éni┼é ┼╝ycie Chrystusa moc─ů. Dzia┼éa na cz┼éowieka i przekonuje go, a tych, którzy odpowiadaj─ů na Jego dzia┼éanie, odnawia i przemienia na podobie┼ästwo Boga. Pos┼éany przez Ojca i Syna, aby zawsze pozosta─ç z Jego dzie─çmi, przekazuje Ko┼Ťcio┼éowi dary duchowe, obdarzaj─ůc go moc─ů ┼Ťwiadczenia o Chrystusie, i w zgod-no┼Ťci z Pismem ┼Üwi─Ötym prowadzi do ca┼ékowitej prawdy (1 Moj. 1,1.2; ┼üuk. 1,35; 4,18; Dz. Ap. 10,38; 2 Piotra 1,21; 2 Kor. 3,18; Efez. 4,11.12; Dz. Ap. 1,8; Jan 14,16-18.26; 15,26.27; 16,7-13).

6. Stworzenie

Bóg jest Stworzycielem wszechrzeczy, przekazuj─ůcym na kartach Pisma ┼Üwi─Ötego auten-tyczny opis swego twórczego dzie┼éa. W sze┼Ťciu dniach uczyni┼é Pan „niebo i ziemi─Ö” i wszystkie istoty ┼╝yj─ůce na ziemi i odpocz─ů┼é w dniu siódmym pierwszego tygodnia. W ten sposób ustanowi┼é sabat (sobot─Ö) wieczn─ů pami─ůtk─ů swego uko┼äczonego dzie┼éa stworzenia. Pierwszy m─Ö┼╝czyzna i kobieta uczynieni zostali na podobie┼ästwo Boga jako koronne dzie┼éo aktu stworzenia, otrzymuj─ůc w┼éadanie nad ziemi─ů i obowi─ůzek troski o ni─ů. Stworzony ┼Ťwiat by┼é „bardzo dobry” i objawia┼é chwa┼é─Ö Boga (1 Moj. 1; 2; 2 Moj. 20,8-11; Ps. 19,1-6; 33,6.9; 104; Hebr. 11,3).

7. Natura człowieka

M─Ö┼╝czyzna i kobieta stworzeni zostali na podobie┼ästwo Boga, z w┼éasn─ů osobowo┼Ťci─ů, obda-rzeni moc─ů i wolno┼Ťci─ů my┼Ťli oraz czynu. Chocia┼╝ zostali stworzeni jako istoty wolne, stanowi─ůce niepodzieln─ů jedno┼Ť─ç cia┼éa, umys┼éu i duszy, s─ů jednak zale┼╝ni od Boga we wszystkim, co dotyczy ┼╝ycia. Gdy nasi pierwsi rodzice okazali niepos┼éusze┼ästwo Bogu, zaprzeczyli swej zale┼╝no┼Ťci od Niego i stracili sw─ů wysok─ů pozycj─Ö, jak─ů za ┼éask─ů Boga zajmowali. Obraz Boga w nich uleg┼é zatraceniu, zacz─Öli podlega─ç ┼Ťmierci. Ich potomkowie odziedziczyli t─Ö upad┼é─ů natur─Ö i jej konsekwencje. Rodz─ů si─Ö ze s┼éabo┼Ťciami i sk┼éonno┼Ťciami do z┼éa. Lecz Bóg w Chrystusie pojedna┼é ┼Ťwiat z sob─ů i przez dzia┼éanie swojego Ducha przywraca skruszonym ┼Ťmiertelnikom podobie┼ästwo do Stwórcy. Ludzie s─ů stworzeni, by przynosi─ç chwa┼é─Ö Bogu, s─ů wezwani do mi┼éowania Go i siebie nawzajem, oraz do troszczenia si─Ö o swe otoczenie (1 Moj. 1,26-28; 2,7; Ps. 8,4-9; Dz. Ap. 17,24-28; 1 Moj. 3; Ps. 51,6; Rzym. 5,12-17; 2 Kor. 5,19.20; Ps.51,11; 1 Jana 4,7.8.11.20;1 Moj. 2,15).

8. Wielki bój

Ca┼éa ludzko┼Ť─ç w┼é─ůczona jest w wielki konflikt rozgrywaj─ůcy si─Ö mi─Ödzy Chrystusem a sza-tanem, który dotyczy charakteru Boga, Jego prawa i w┼éadzy nad wszech┼Ťwiatem. Konflikt ten powsta┼é w niebie, kiedy to stworzona przez Boga istota, obdarzona wolno┼Ťci─ů wyboru, sta┼éa si─Ö przez wywy┼╝szenie samej siebie szatanem, przeciwnikiem Boga, doprowadzaj─ůc do buntu cz─Ö┼Ť─ç anio┼éów. Szatan wprowadzi┼é na ┼Ťwiat ducha buntu, gdy zwiód┼é Adama i Ew─Ö. Ten upadek cz┼éowieka spowodowa┼é zniszczenie obrazu Bo┼╝ego w ludzko┼Ťci, nieporz─ůdek w stworzonym ┼Ťwiecie i w ko┼äcu zniszczenie ┼Ťwiata podczas potopu. Ca┼ée stworzenie ┼Ťwiadczy, ┼╝e ziemia sta┼éa si─Ö aren─ů ┼Ťwiatowego konfliktu, z którego w ko┼äcu Bóg mi┼éo┼Ťci wyjdzie w pe┼éni usprawiedliwiony. Jako pomoc dla swego ludu w czasie wielkiego boju Chrystus posy┼éa Ducha ┼Üwi─Ötego i wiernych anio┼éów, aby prowadzili, strzegli i podtrzymywali go na drodze zbawienia (Obj. 12,4-9; Izaj. 14,12-14; Ez. 28,12-18; 1 Moj. 3; Rzym. 1,19-32; 5,12-21; 8,19-22; 1 Moj. 6-8; 2 Piotra 3,6; 1 Kor.4,9; Hebr. 1,14).

9. ┼╗ycie, ┼Ťmier─ç i zmartwychwstanie Chrystusa

W doskona┼éym pos┼éusze┼ästwie Chrystusa wobec woli Bo┼╝ej, Jego cierpieniu, ┼Ťmierci i zmar-twychwstaniu Bóg przewidzia┼é jedyn─ů mo┼╝liwo┼Ť─ç zado┼Ť─çuczynienia za ludzkie grzechy, dzi─Öki czemu ci, którzy z wiar─ů przyjmuj─ů to zado┼Ť─çuczynienie, mog─ů otrzyma─ç ┼╝ycie wieczne, a ca┼ée stworzenie mo┼╝e lepiej zrozumie─ç nieograniczon─ů i ┼Ťwi─Öt─ů mi┼éo┼Ť─ç Stworzyciela. Owo doskona┼ée zado┼Ť─çuczynienie wy-wy┼╝sza sprawiedliwo┼Ť─ç prawa Bo┼╝ego i ┼éaskawo┼Ť─ç Bo┼╝ego charakteru, pot─Öpia bowiem nasze grzechy i daje nam jednocze┼Ťnie przebaczenie. ┼Ümier─ç Chrystusa mia┼éa charakter zast─Öpczy, ekspiacyjny, pojednawczy i przekszta┼écaj─ůcy. Zmartwychwstanie Chrystusa og┼éasza zwyci─Östwo nad mocami z┼éa, a tym, którzy przyjmuj─ů pojednawcz─ů ofiar─Ö Chrystusa, daje zapewnienie ostatecznego zwyci─Östwa nad grzechem i ┼Ťmierci─ů. Og┼éasza nadto, ┼╝e Jezus Chrystus jest Panem, przed którym sk┼éoni si─Ö ka┼╝de kolano na niebie i na ziemi (Jan 3,16; Iz. 53; 1 Piotra 2,21.22; 1 Kor. 15,3.4.20-22; 2 Kor. 5,14.15.19-21; Rzym. 1,4; 3,25; 4,25; 8,3.4; 1 Jana 2,2; 4,10; Kol.2,15; Filip.2,6-11).

10. Do┼Ťwiadczenie zbawienia

W swej nieograniczonej mi┼éo┼Ťci i ┼éasce Bóg uczyni┼é Chrystusa, który nie zna┼é grzechu, grzechem za nas, tak, ┼╝e my w Nim mo┼╝emy si─Ö sta─ç sprawiedliwo┼Ťci─ů Bo┼╝─ů. Prowadzeni przez Ducha ┼Üwi─Ötego odczuwamy nasze potrzeby, u┼Ťwiadamiamy sobie sw─ů grzeszno┼Ť─ç, porzucamy przewinienia i ┼╝yjemy ┼╝yciem wiary w Jezusa jako Pana i Chrystusa, Zast─Öpc─Ö i Wzór. T─Ö przyjmuj─ůc─ů zbawienie wiar─Ö otrzymujemy dzi─Öki boskiej mocy Biblii, jako dar Bo┼╝ej ┼éaski. Przez Chrystusa jeste┼Ťmy usprawiedliwieni, a tak┼╝e przyj─Öci za synów i córki Bo┼╝e, wyzwoleni spod panowania grzechu. Dzi─Öki mocy Ducha jeste┼Ťmy nowo narodzeni i u┼Ťwi─Öceni. Duch ┼Üwi─Öty odnawia nasze umys┼éy, wpisuje Bo┼╝e prawo mi┼éo┼Ťci w nasze serca i uzdalnia nas do prowadzenia ┼Ťwi─Ötego ┼╝ycia. B─Öd─ůc w Nim, uczestniczymy w Jego ┼Ťwi─Ötej naturze i mamy pewno┼Ť─ç zbawienia, teraz i podczas s─ůdu (2 Kor. 5,17-21; Jan 3,16; Gal. 1,4; 4,4-7; Tyt. 3,3-7; Jan 16,8; Gal. 3,13.14; 1 Piotra 2,21.22; Rzym. 10,17; ┼üuk. 17,5; Mar. 9,23.24; Efez. 2,5-10; Rzym. 3,21-26; Kol. 1,13.14; Rzym. 8,14-17; Gal. 3,26; Jan 3,3-8; 1 Piotra 1,23; Rzym. 12,2; Hebr. 8,7-12; Ez. 36,25-27; 2 Piotra 1,3.4; Rzym. 8,1-4; 5,6-10).

11. Wzrastanie w Chrystusie

Oddaj─ůc ┼╝ycie na krzy┼╝u, Jezus zatryumfowa┼é nad si┼éa mi z┼éa. Ten, który podczas swojej ziemskiej dzia┼éalno┼Ťci panowa┼é nad demonicznymi duchami, ostatecznie prze┼éama┼é ich moc i przypiecz─Öto-wa┼é ich zag┼éad─Ö. Kiedy chodzimy z Nim w pokoju, rado┼Ťci i pewno┼Ťci Jego mi┼éo┼Ťci, wówczas tryumf Jezusa daje nam zwyci─Östwo nad si┼éami z┼éa, które stale d─ů┼╝─ů do panowania nad nami. Stale oddani Jezusowi jako naszemu Zbawicielowi i Panu, zostajemy uwolnieni od ci─Ö┼╝aru naszych z┼éych uczynków z przesz┼éo┼Ťci. Nie jeste┼Ťmy skazani na ┼╝ycie w ciemno┼Ťci, l─Öku przed z┼éymi mocami, nie┼Ťwiadomo┼Ťci i poczucia bezsensowno┼Ťci, jakie wynikaj─ů z naszej wcze┼Ťniejszej egzystencji. W tej nowej wolno┼Ťci w Jezusie zostajemy powo┼éani do wzrastania na podobie┼ästwo Jego charakteru, trwaj─ůc w codziennej ┼é─ůczno┼Ťci z Nim przez modlitw─Ö, karmienie si─Ö Jego s┼éowem, rozmy┼Ťlanie o Nim i Jego opatrzno┼Ťci, ┼Ťpiewanie na Jego chwa┼é─Ö, uczestniczenie we wspólnych nabo┼╝e┼ästwach i udzia┼é w misji Ko┼Ťcio┼éa. Kiedy w s┼éu┼╝bie mi┼éo┼Ťci dzia┼éamy dla dobra bli┼║nich i wydajemy ┼Ťwiadectwo Jego zbawienia, wówczas Jego sta┼éa obecno┼Ť─ç przez Ducha ┼Üwi─Ötego przekszta┼éca ka┼╝d─ů chwil─Ö i ka┼╝de zadanie w duchowe do┼Ťwiadczenie (Ps. 1,1.2; 23,4; 77,12.13; Kol. 1,13.14; 2,6.14.15; ┼üuk. 10,17-20; Efez. 5,19.20; 6,12-18; 1 Tes. 5,23; 2 Piotra 2,9; 3,18; 2 Kor. 3,17.18; Fil. 3,7-14; 1 Tes. 5,16-18; Mat. 2025-28; Jan 20,21; Gal. 5,22-25; Rzym. 8,38.39; 1 Jana 4,4; Hebr. 10,25).

12. Ko┼Ťció┼é

Ko┼Ťció┼é jest spo┼éeczno┼Ťci─ů wierz─ůcych, którzy  przyznaj─ů si─Ö do Jezusa Chrystusa jako Pana i Zbawiciela. Podobnie jak lud Bo┼╝y czasów Starego Testamentu, my równie┼╝ jeste┼Ťmy powo┼éani ze ┼Ťwiata i ┼é─ůczymy si─Ö  celem wspólnego uczestniczenia w wielbieniu Boga, braterstwie, spo┼éecznym studiowaniu S┼éowa Bo┼╝ego, uroczystym obchodzeniu pami─ůtki Wieczerzy Pa┼äskiej,  s┼éu┼╝bie dla ca┼éej ludzko┼Ťci i ogólno┼Ťwiatowym zwiastowaniu ewangelii. Autorytet Ko┼Ťcio┼éa pochodzi od Chrystusa, który jest wcielonym S┼éowem, i z Pisma ┼Üwi─Ötego, które jest spisanym S┼éowem Bo┼╝ym. Ko┼Ťció┼é jest Bo┼╝─ů rodzin─ů. Przyj─Öci przez Niego jako dzieci, wierni Jego Ko┼Ťcio┼éa ┼╝yj─ů na zasadach nowego przymierza. Ko┼Ťció┼é jest cia┼éem Chrystusowym, wspólnot─ů wiary, której G┼éow─ů jest sam Chrystus. Ko┼Ťció┼é jest oblubienic─ů, za któr─ů Chrystus umar┼é, aby j─ů u┼Ťwi─Öci─ç i oczy┼Ťci─ç. Podczas swego zwyci─Öskiego powrotu przyjmuje j─ů Chrystus jako wspania┼éy Ko┼Ťció┼é wierz─ůcych wszystkich wieków, odkupionych przez Jego cenn─ů krew, bez skazy i plamy, ┼Ťwi─Öty i nieskalany (1 Moj. 12,3; Dz. Ap. 7,38; Efez. 4,11-15; 3,8-11; Mat. 28,19.20; 16,13-20; 18,18; Efez. 2,19-22; 1,22.23; 5,23-27; Kol. 1,17.18).

13. Ostatek i jego misja

Powszechny Ko┼Ťció┼é Bo┼╝y sk┼éada si─Ö z tych, którzy prawdziwie wierz─ů w Chrystusa, jednak┼╝e w czasach ko┼äca, podczas ogólnego odst─Öpstwa, powo┼éane s─ů „ostatki” zachowuj─ůce przykazania Bo┼╝e i maj─ůce wiar─Ö Jezusa. Te w┼éa┼Ťnie „ostatki” zwiastuj─ů nadej┼Ťcie godziny s─ůdu, og┼éaszaj─ů zbawienie w Chrystusie i zapowiadaj─ů bliskie Jego powtórne przyj┼Ťcie. Poselstwo to anio┼éowie wyst─Öpuje w symbolu trzech anio┼éów z Objawienia (r. 14) I zwi─ůzane jest  nierozerwalnie z dzie┼éem s─ůdu w niebie, na ziemi za┼Ť uwidocznia si─Ö w dziele pokuty i odnowy. Ka┼╝dy wierz─ůcy wezwany jest do osobistego uczestnictwa w tym ogólno┼Ťwiatowym pos┼éannictwie (Obj. 12,17; 14,6-12; 18,1-4; 2 Kor. 5,10; Judy 3.14; 1 Piotra 1,16-19; 2 Piotra 3,10-14; Obj. 21,1-14).

14. Jedno┼Ť─ç cia┼éa Chrystusowego

Ko┼Ťció┼é jest jednym cia┼éem z wieloma cz┼éonkami, powo┼éanymi z ka┼╝dego narodu, pokolenia, j─Özyka i ludu. W Chrystusie jeste┼Ťmy nowym stworzeniem. Nie mog─ů nas dzieli─ç ró┼╝nice rasowe, kulturowe, o┼Ťwiatowe i narodowo┼Ťciowe, nie mo┼╝e podzia┼éu równie┼╝ istnie─ç podzia┼é na mniejszych i wi─Ökszych, bogatych i biednych, m─Ö┼╝czyzn i kobiety. Wszyscy jeste┼Ťmy równi w Chrystusie, który przez jednego Ducha po┼é─ůczy┼é nas w jedn─ů wspólnot─Ö ze sob─ů i ka┼╝dym z nas. Powinni┼Ťmy zatem us┼éugiwa─ç i przyjmowa─ç us┼éugiwanie bez wyró┼╝nie┼ä i ogranicze┼ä. Dzi─Öki objawieniu Jezusa Chrystusa w Pi┼Ťmie ┼Üwi─Ötym dzielimy wspólnie t─Ö sam─ů wiar─Ö i nadziej─Ö i uczestniczymy w tym samym pos┼éannictwie dla wszystkich. Ta wspólnota ta ma swoje ┼║ród┼éo w jedno┼Ťci Trójjedynego Boga, który przyj─ů┼é nas za swoje dzieci (Rzym. 12,4.5; 1 Kor. 12,12-14; Mat. 28,19.20; Ps. 133,1; 2 Kor. 5,16.17; Dz. Ap. 17,26.27; Gal. 3,27.29; Kol. 3,10-15; Efez. 4,14-16; 4,1-6; Jan 17,20-23).

15. Chrzest

Przez chrzest wyznajemy wiar─Ö w ┼Ťmier─ç oraz zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa i za┼Ťwiad-czamy o swej ┼Ťmierci dla grzechu, a równie┼╝ o swym  postanowieniu kroczenia ┼╝ycia odnowiony ┼╝yciu. W ten sposób uznajemy Chrystusa za Pana i Zbawiciela, stajemy si─Ö te┼╝ Jego ludem i przy-j─Öci zostajemy w poczet wiernych Jego Ko┼Ťcio┼éa. Chrzest jest symbolem po┼é─ůczenia z Chrystusem, przebaczenia grzechów i otrzymania Ducha ┼Üwi─Ötego. Obrz─Ödu tego dokonuje si─Ö przez zanurzenie w wodzie, po wyznaniu wiary w Jezusa i widocznej skrusze za pope┼énione grzechy. Poprzedza─ç go winno zapoznanie si─Ö z naukami Pisma ┼Üwi─Ötego i ich przyj─Öcie (Rzym. 6,1-6; Kol. 2,12.13; Dz. Ap. 16,30-32; 22,16; 2,38; Mat. 28,19.20).

16. Wieczerza Pańska

Wieczerza Pa┼äska jako wyznanie wiary w Jezusa jest uczestnictwem w symbolach cia┼éa i krwi Chrystusa, naszego Pana i Zbawiciela. W wspólnoty tym prze┼╝yciu religijnym zgromadzonych wspó┼éwyznawców Chrystus jest obecny, aby spotka─ç si─Ö ze swym ludem i wzmocni─ç go. Uczestnicz─ůc w owym obrz─Ödzie, rado┼Ťnie zwiastujemy ┼Ťmier─ç Pa┼äsk─ů a┼╝ do powtórnego przyj┼Ťcia Chrystusa. Przygotowanie si─Ö do Wieczerzy polega na dokonaniu rachunku sumienia, skrusze i wyznaniu grzechów. Mistrz ustanowi┼é obrz─ůdek umywania nóg na znak ponownego oczyszczenia si─Ö, a równocze┼Ťnie jako wyraz gotowo┼Ťci s┼éu┼╝enia bli┼║niemu na wzór uni┼╝enia si─Ö Chrystusa oraz w tym celu, aby pojedna─ç nasze serca w mi┼éo┼Ťci braterskiej. Uczestniczenie w tym obrz─ůdku jest dost─Öpne wszystkim wierz─ůcym chrze┼Ťcijanom (1 Kor. 10,16.17; 11,23-29; Mat. 26,17-31; Obj. 3,20; Jan 6,48-63; 13,1-17).

17. Dary duchowe i posługiwanie

Bóg obdarza wiernych swego Ko┼Ťcio┼éa wszystkich czasów darami duchowymi, z których ka┼╝dy wyznawca powinien obficie korzysta─ç w pos┼éudze mi┼éo┼Ťci dla wspólnego dobra Ko┼Ťcio┼éa i ludzko┼Ťci. Dary nadane przez Ducha ┼Üwi─Ötego, który je rozdziela ka┼╝demu indywidualnie, jak chce, zapewniaj─ů wszelkie uzdolnienia i pos┼éugi potrzebne Ko┼Ťcio┼éowi do spe┼énienia wyznaczonych mu przez Boga funkcji. Wed┼éug Pisma ┼Üwi─Ötego, dary te obejmuj─ů takie pos┼éugi jak wiara, uzdrawianie, proroctwo, g┼éoszenie, nauczanie, zarz─ůdzanie, pojednanie, wspó┼éczucie, ofiarno┼Ť─ç i s┼éu┼╝ba mi┼éosierdzia oraz  niesienie pomocy i zach─Öty ludziom. Niektórzy wyznawcy powo┼éani s─ů przez Boga i uzdolnieni przez Ducha ┼Üwi─Ötego do spe┼éniania funkcji uznanych przez Ko┼Ťció┼é w pos┼éudze duszpasterskiej, ewangelizacyjnej, apostolskiej i nauczycielskiej, szczególnie potrzeb-nych do przygotowania wiernych do s┼éu┼╝by, do budowania Ko┼Ťcio┼éa a┼╝ po jego duchow─ů dojrza┼éo┼Ť─ç i wzmocnienie jedno┼Ťci wiary oraz znajomo┼Ťci Boga. Gdy wyznawcy korzystaj─ů z tych darów jako wierni szafarze rozlicznych ┼éask Bo┼╝ych, to Ko┼Ťció┼é zabezpieczony jest przed destruktywnym wp┼éywem fa┼észywej nauki, jego wzrost ma swe ┼║ród┼éo w Bogu,  buduje si─Ö w wierze i mi┼éo┼Ťci (Rzym. 12,4-8; 1 Kor. 12,9-11.27.28; Efez. 4,8.11-16; Dz. Ap. 6,1-7; 1 Tym. 2,1-3; 1 Piotra 4,10.11).

18. Dar proroctwa

Jednym z darów Ducha ┼Üwi─Ötego jest proroctwo. Dar ten, b─Öd─ůcy znakiem wyró┼╝niaj─ůcym Ko┼Ťció┼é ostatków, objawi┼é si─Ö w pos┼éannictwie Ellen G. White. Pisma jej — s┼éu┼╝ebnicy Pa┼äskiej —s─ů sta┼éym i autorytatywnym ┼║ród┼éem prawdy, dostarczaj─ůcym Ko┼Ťcio┼éowi pociechy, my┼Ťli przewodnich, wskazówek i daj─ůcych szans─Ö poprawy. Wyra┼║nie za┼Ťwiadczaj─ů tak┼╝e, i┼╝ Biblia jest regu┼é─ů, wed┼éug której winny by─ç oceniane wszystkie nauki i doznania religijne (Joel 3,1.2; Dz. Ap. 2,14-21; Hebr. 1,1-3; Obj. 12,17; 19,10).

19. Prawo Bo┼╝e

Wielkie zasady prawa Bo┼╝ego zosta┼éy zawarte w dziesi─Öciu przykazaniach i zilustrowane ┼╝yciem Jezusa. Wyra┼╝aj─ů mi┼éo┼Ť─ç Bo┼╝─ů, Jego wol─Ö i cel dotycz─ůcy ludzkiego post─Öpowania oraz stosunków mi─Ödzyludzkich, i obowi─ůzuj─ů ludzi ┼╝yj─ůcych we wszystkich stuleciach. Normy te s─ů podstaw─ů przymierza Boga ze swym ludem i probierzem na s─ůdzie Bo┼╝ym. Dzi─Öki Duchowi ┼Üwi─Ötemu wskazuj─ů na grzech i budz─ů uczucie potrzeby Zbawiciela. Zbawienie jest w ca┼éo┼Ťci darem ┼éaski, nie wynikiem uczynków, jednak┼╝e jego owocem jest pos┼éusze┼ästwo wobec przykaza┼ä. Pos┼éusze┼ästwo to rozwija charakter chrze┼Ťcija┼äski i prowadzi do pomy┼Ťlno┼Ťci. Jest dowodem naszej mi┼éo┼Ťci wobec Pana, jak równie┼╝ naszego zainteresowania bli┼║nimi. Pos┼éusze┼ästwo wynikaj─ůce z wiary ukazuje Chrystusow─ů moc przekszta┼écaj─ůc─ů ┼╝ycie i tym samym wzmacnia chrze┼Ťcija┼äskie ┼Ťwiadectwo o Bogu (2 Moj. 20,1-17; Ps. 40,7.8; Mat. 22,36-40; 5 Moj. 28,1-14; Mat. 5,17-20; Hebr. 8,8-10; Jan 15,7-10; Efez. 2,8-10; 1 Jana 5,3; Rzym. 8,1-4; Ps. 19,7-13).

20. Sabat

Dobroczynny Stwórca po sze┼Ťciu dniach dzie┼éa stworzenia odpocz─ů┼é siódmego dnia, ustanawiaj─ůc sobot─Ö pami─ůtk─ů stworzenia dla wszystkich ludzi. Czwarte przykazanie niezmiennego prawa Bo┼╝ego nakazuje przestrzeganie soboty, siódmego dnia, jako dnia odpoczynku, czci i s┼éu┼╝-by, zgodnie z nauk─ů i przyk┼éadem Jezusa, Pana sabatu. Sobota jest dniem radosnej spo┼éeczno┼Ťci z Bogiem i bli┼║nimi. Jest tak┼╝e symbolem naszego odkupienia w Chrystusie, znakiem u┼Ťwi─Öcenia, por─Ök─ů naszej przynale┼╝no┼Ťci do Boga oraz przedsmakiem wiecznej przysz┼éo┼Ťci w Królestwie Bo┼╝ym. Sobota jest ustanowionym znakiem wiekuistego przymierza mi─Ödzy Bogiem a Jego ludem. Radosne przestrzeganie tego czasu od wieczora do wieczora, od zachodu do zachodu, jest uczczeniem boskiego dzie┼éa stworzenia i odkupienia (1 Moj. 2,1-3; 2 Moj. 20,8-11; ┼üuk. 4,16; Izaj. 56,6.7; 58,13.14; Mat. 12,1-12; 2 Moj. 31,12-17; Ez. 20,12.20; 5 Moj. 5,12-15; Hebr. 4,1-11; 3 Moj. 23,32; Mar. 1,32).

21. Szafarstwo

Jeste┼Ťmy szafarzami dóbr Bo┼╝ych, obdarzonymi przez Niego czasem i mo┼╝liwo┼Ťciami, uzdol-nieniami i dobrami materialnymi, b┼éogos┼éawie┼ästwami ziemi i jej zasobów. Jeste┼Ťmy wobec Niego odpowiedzialni za w┼éa┼Ťciwe u┼╝ywanie tego wszystkiego. Bo┼╝e prawo w┼éasno┼Ťci uznajemy przez wiern─ů Jemu i bli┼║nim s┼éu┼╝b─Ö, i poprzez oddawanie dziesi─Öcin oraz darów dla zwiastowania Ewangelii, jak równie┼╝ wsparcia i rozwoju Jego Ko┼Ťcio┼éa. Szafarstwo jest przywilejem danym nam przez Boga, aby┼Ťmy wzrastali w mi┼éo┼Ťci i zwyci─Ö┼╝ali egoizm i chciwo┼Ť─ç. Szafarz cieszy si─Ö z b┼éogo-s┼éawie┼ästw, które otrzymuj─ů inni dzi─Öki jego wierno┼Ťci (1 Moj. 1,26-28; 2,15; 1 Kron. 29,14; Agg. 1,3-11; Mal. 3,8-12; 1 Kor. 9,9-14; Mat. 23,23; 2 Kor. 8,1-15; Rzym. 15,26.27).

22. Chrze┼Ťcija┼äskie zachowanie

Zostali┼Ťmy powo┼éani, aby sta─ç si─Ö ludem pobo┼╝nym, my┼Ťl─ůcym, wra┼╝liwym, dzia┼éaj─ůcym zgod-nie z zasadami nieba. Aby wi─Öc Duch Bo┼╝y móg┼é w nas odtworzy─ç charakter naszego Pana, winni-┼Ťmy po┼Ťwi─Öci─ç swe ┼╝ycie tym tylko sprawom, które wprowadzaj─ů w nasze ┼╝ycie chrze┼Ťcija┼äsk─ů czysto┼Ť─ç, zdrowie i rado┼Ť─ç. Oznacza to, ┼╝e nasze przyjemno┼Ťci i rozrywki powinny wyra┼╝a─ç najwy┼╝szy poziom chrze┼Ťcija┼äskiego smaku i pi─Ökna. Uwzgl─Ödniaj─ůc ró┼╝nice kulturowe, powinni-┼Ťmy dba─ç o to, aby nasz ubiór odznacza┼é si─Ö prostot─ů, skromno┼Ťci─ů i czysto┼Ťci─ů, by┼é odpowiedni dla tych, których prawdziwe pi─Ökno le┼╝y nie w wygl─ůdzie zewn─Ötrznym, lecz w niezniszczalnym klejnocie ┼éagodnego i cichego ducha. Oznacza to tak┼╝e, ┼╝e powinni┼Ťmy dba─ç o nasze cia┼éa, poniewa┼╝ s─ů ┼Ťwi─ůtyni─ů Ducha ┼Üwi─Ötego. Dostarczaj─ůc cia┼éu odpowiedniego ruchu i odpoczynku, mamy równie┼╝ stosowa─ç mo┼╝liwie najzdrowsz─ů diet─Ö i wstrzymywa─ç si─Ö od pokarmów okre┼Ťlonych w Pi┼Ťmie ┼Üwi─Ötym jako nieczyste. Poniewa┼╝ napoje alkoholowe, tyto┼ä i niew┼éa┼Ťciwie stosowanie ┼Ťrodków leczniczych, narkotyki, s─ů szkodliwe dla naszego cia┼éa, mamy si─Ö od nich wstrzymywa─ç. Natomiast powinni┼Ťmy anga┼╝owa─ç si─Ö w to wszystko, co prowadzi nasze my┼Ťli i cia┼éo do pos┼éusze┼ästwa Chrystusowi, który pragnie, aby nasze ┼╝ycie by┼éo pe┼énowarto┼Ťciowe, szcz─Ö┼Ťliwe i dobre (Rzym. 12,1.2; 1 Jana 2,6; Efez. 5,1-21; Filip. 4,8; 2 Kor. 10,5; 6,14 — 7,1; 1 Piotra 3,1-4; 1 Kor. 6,19.20; 10,31; 3 Moj. 11,1-47; 3 Jana 2).

23. Małżeństwo i rodzina

Ma┼é┼╝e┼ästwo zosta┼éo ustanowione przez Boga w Edenie i potwierdzone przez Jezusa jako zwi─ůzek na ca┼ée ┼╝ycie mi─Ödzy m─Ö┼╝czyzn─ů i kobiet─ů w partnerstwie i mi┼éo┼Ťci. Dla chrze┼Ťcijanina zwi─ůzek ma┼é┼╝e┼äski to po┼é─ůczenie si─Ö zarówno z Bogiem, jak i ze wspó┼éma┼é┼╝onkiem, tote┼╝ powinni si─Ö ┼é─ůczy─ç tylko tacy partnerzy, których ┼é─ůczy wspólnota wiary. Wzajemna mi┼éo┼Ť─ç, godno┼Ť─ç, szacunek i odpowiedzialno┼Ť─ç s─ů podstaw─ů zwi─ůzku, który przecie┼╝ ma odzwierciedla─ç mi┼éo┼Ť─ç, ┼Ťwi─Öto┼Ť─ç, blisko┼Ť─ç i trwa┼éo┼Ť─ç wi─Özów, jakie ┼é─ůcz─ů Chrystusa z Jego Ko┼Ťcio┼éem. Je┼╝eli chodzi o rozwód, to Jezus pouczy┼é, ┼╝e osoba, która rozwodzi si─Ö ze wspó┼éma┼é┼╝onkiem — z wyj─ůtkiem wszetecze┼ästwa — i wst─Öpuje ponownie w zwi─ůzek ma┼é┼╝e┼äski, pope┼énia cudzo┼éóstwo. Chocia┼╝ niektóre zwi─ůzki rodzinne dalekie s─ů od idealnych, to jednak ma┼é┼╝onkowie, którzy z┼é─ůczeni s─ů ze sob─ů w Chrystusie, mog─ů osi─ůgn─ů─ç jedno┼Ť─ç w mi┼éo┼Ťci, dzi─Öki prowadzeniu przez Ducha ┼Üwi─Ötego i pomocy Ko┼Ťcio┼éa. Bóg b┼éogos┼éawi rodzinie i pragnie, aby jej cz┼éonkowie nawzajem sobie pomagali, a┼╝ do osi─ůgni─Öcia ca┼ékowitej dojrza┼éo┼Ťci. Rodzice powinni wychowa─ç swoje dzieci w mi-┼éo┼Ťci i pos┼éusze┼ästwie dla Pana. W┼éasnym przyk┼éadem i s┼éowem powinni uczy─ç je, ┼╝e Chrystus jest mi┼éosiernym, ale wymagaj─ůcym wychowawc─ů, ┼╝e jest zawsze ┼éagodny i opieku┼äczy oraz pragnie, aby sta┼éy si─Ö cz┼éonkami Jego cia┼éa, a wi─Öc Bo┼╝─ů rodzin─ů. Zacie┼Ťnienie wi─Özów rodzinnych jest jedn─ů z zasadniczych cech ko┼äcowego poselstwa (1 Moj. 2,18-25; Mat. 19,3-9; Jan 2,1-11; 2 Kor. 6,14; Efez. 5,21-33; Mat. 5,31.32; Mar. 10,11.12; ┼üuk. 16,18; 1 Kor. 7,10.11; 2 Moj. 20,12; Efez. 6,1-4; 5 Moj. 6,5-9; Przyp. Sal. 22,6; Mal. 3,23.24).

24. S┼éu┼╝ba Chrystusa w niebieskiej ┼Ťwi─ůtyni

W niebie znajduje si─Ö ┼Ťwi─ůtynia, prawdziwy przybytek, który zbudowa┼é Pan, a nie cz┼éowiek. W niej w┼éa┼Ťnie Chrystus us┼éuguje dla nas, udost─Öpniaj─ůc wierz─ůcym dobro swej pojednawczej ofiary z┼éo┼╝onej ongi┼Ť za wszystkich na krzy┼╝u. Jezus zosta┼é ustanowiony naszym wielkim Arcykap┼éanem i zacz─ů┼é swoj─ů wstawiennicz─ů s┼éu┼╝b─Ö w chwili wniebowst─ůpienia. W roku 1844, przy ko┼äcu proroczego okresu 2300 lat, przyst─ůpi┼é do drugiej i ostatniej fazy swej pojednawczej s┼éu┼╝by. Jest to dzie┼éo zaocznej fazy s─ůdu Bo┼╝ego (t─Ö faz─Ö s─ůdu nazywa si─Ö tak┼╝e s─ůdem przedadwentowym — przyp. red.), stanowi─ůcej sk┼éadow─ů cz─Ö┼Ť─ç w dziele ostatecznego i ca┼éko-witego rozprawienia si─Ö z grzechem; symbolizowa┼éo j─ů za┼Ť oczyszczenie starotestamentalnej ┼Ťwi─ůtyni hebrajskiej w Dniu Pojednania. W pos┼éudze kap┼éa┼äskiej o wymowie symbolicznej ┼Ťwi─ůtynia by┼éa oczyszczana przez krew ofiar zwierz─Öcych,  rzeczy niebieskie natomiast mia┼éy by─ç oczyszczone doskona┼é─ů ofiar─ů krwi Jezusa. Ten s─ůd ukazuje istotom niebia┼äskim, ┼╝e kto spo┼Ťród umar┼éych zasn─ů┼é w Chrystusie, jest godzien dzi─Öki Niemu wzi─ů─ç udzia┼é w pierwszym martwych-wstaniu. Ukazuje tak┼╝e, ┼╝e ten, kto spo┼Ťród ┼╝ywych trwa w Chrystusie, zachowuje przykazania Bo┼╝e i ma wiar─Ö Jezusa, jest tym samym gotówaby by─ç wzi─Ötym do Jego wiecznego Królestwa. S─ůd ten potwierdzi sprawiedliwo┼Ť─ç Bo┼╝─ů w zbawieniu tych, którzy wierz─ů w Jezusa. Og┼éasza, ┼╝e ci, którzy pozostan─ů wierni Bogu, otrzymaj─ů Jego Królestwo. Uko┼äczenie przez Chrystusa arcykap┼éa┼äskiej pos┼éugi w ┼Ťwi─ůtyni niebia┼äskiej wyznaczy koniec czasu ┼éaski dla ludzi przed powtórnym Jego przyj┼Ťciem (Hebr. 8,1-5; 4,14-16; 9,11-28; 10,19-22; 1,3; 2,16.17; Dan. 7,9-27; 8,13.14; 9,24-27; 4 Moj. 14,34; Ez. 4,6; 3 Moj. 16; Obj. 14,6.7; 20,12; 14,12; 22,12).

25. Powtórne przyj┼Ťcie Chrystusa

Powtórne przyj┼Ťcie Chrystusa jest b┼éogos┼éawion─ů nadziej─ů Ko┼Ťcio┼éa i wspania┼éym ukoronowa-niem ewangelii. Przyj┼Ťcie Zbawiciela b─Ödzie rzeczywiste, osobiste, widzialne i ogólno┼Ťwiatowe. Gdy  powróci, sprawiedliwi spo┼Ťród umar┼éych zostan─ů wzbudzeni z martwych i wspólnie ze spra-wiedliwymi  ┼╝yj─ůcymi zostan─ů uwielbieni i  przeniesieni do nieba, a  niesprawiedliwi umr─ů. Niemal ca┼ékowite wype┼énienie si─Ö wi─Ökszo┼Ťci proroctw, ┼é─ůcznie z obecnym stanem ┼Ťwiata, wskazuje na to, ┼╝e powrót Chrystusa jest bliski. Czas tego wydarzenia nie zosta┼é objawiony, dlatego zawsze powinni┼Ťmy by─ç gotowi (Tyt. 2,13; Hebr. 9,28; Jan 14,1-3; Dz. Ap. 1,9-11; Mat. 24,14; Obj. 1,7; Mat. 24,43.44; 1 Tes. 4,13-18; 1 Kor. 15, 51-54; 2 Tes. 1,7-10; 2,8; Obj. 14,14-20; 19,11-21; Mat. 24; Mar. 13; ┼üuk. 21; 2 Tym. 3,1-5; 1 Tes. 5,1-6).

26. Śmierć i zmartwychwstanie

Zap┼éat─ů za grzech jest ┼Ťmier─ç. Lecz Bóg, który jedynie jest nie┼Ťmiertelny, zapewnia ┼╝ycie wieczne odkupionym. A┼╝ do tego czasu ┼Ťmier─ç jest dla ludzi stanem nie┼Ťwiadomo┼Ťci. Gdy Chrystus, który jest naszym ┼╝yciem, pojawi si─Ö, sprawiedliwi wzbudzeni z martwych i sprawiedliwi ┼╝yj─ůcy zostan─ů uwielbieni oraz wzi─Öci do nieba, aby tam spotka─ç swego Pana. Wtóre martwych-wstanie — niesprawiedliwych,  b─Ödzie mie─ç miejsce tysi─ůc lat pó┼║niej (Rzym. 6,23; 1 Tym. 6,15.16; Kazn. Sal. 9,5.6; Ps. 143,3.4; Jan 11,11-14; Kol. 3,4; 1 Kor. 15,51-54; 1 Tes. 4,13-17; Jan 5,28.29; Obj. 20,1-10).

27. Milenium i koniec grzechu

Milenium to tysi─ůcletnie królowanie Chrystusa z Jego ┼Ťwi─Ötymi w niebie, w czasie pomi─Ödzy pierwszym a drugim zmartwychwstaniem. W tym czasie, gdy grzeszni umarli b─Öd─ů s─ůdzeni, ziemia b─Ödzie zupe┼énie pusta; bez ┼╝yj─ůcych mieszka┼äców, zajmowana b─Ödzie jedynie przez szatana i jego anio┼éów. Przy ko┼äcu tego okresu Chrystus wraz ze swoimi ┼Ťwi─Ötymi i ┼Ťwi─Ötym miastem zst─ůpi z nieba na ziemi─Ö. Wtedy zostan─ů wzbudzeni z martwych niesprawiedliwi umarli i wspólnie z szatanem oraz jego anio┼éami otocz─ů to miasto, lecz wówczas ogie┼ä Bo┼╝y poch┼éonie ich i oczy┼Ťci ziemi─Ö. W ten sposób wszech┼Ťwiat na zawsze uwolniony zostanie od grzechu i grze-szników (Obj. 20; 1 Kor. 6,2.3; Jer. 4,23-26; Obj. 21,1-5; Mal. 3,19; Ez. 28,18.19).

28. Nowa Ziemia

Na Nowej Ziemi, na której sprawiedliwo┼Ť─ç zamieszka, Bóg da wieczny dom odkupionym, a otoczenie uczyni doskona┼éym dla wiecznego ┼╝ycia, mi┼éo┼Ťci, szcz─Ö┼Ťcia i nauki w Jego obecno┼Ťci. Tutaj bowiem sam Bóg zamieszka ze swoim ludem, a ból i ┼Ťmier─ç przemin─ů. Wielki bój zostanie zako┼äczony i grzechu wi─Öcej nie b─Ödzie. Ca┼éa przyroda, o┼╝ywiona i nieo┼╝ywiona, przyzna, ┼╝e Bóg jest mi┼éo┼Ťci─ů; On te┼╝ królowa─ç b─Ödzie na wieki. Amen (2 Piotra 3,13; Izaj. 35; 65,17-25; Mat. 5,5; Obj. 21,1-7; 22,1-5; 11,15).